Als er zoiets bestaat als de hel, zit daar nu een klein ventje met een snorretje in zijn vuist te lachen. ‘Zie je wel dat die Joden voor geen haar deugen,’ buldert hij in een ruimte waar zijn politieke medestanders elke dag komen luisteren naar zijn ellenlange, van haat doordrongen toespraken. ‘En het strafste is dat ze mijn methodes met terugwerkende kracht hebben goedgekeurd, want ze doen het nu zelf, donnerwetter!’
Natuurlijk vergist de van racisme en algemene mensenhaat doordrongen Adolf H. zich. Bunkerdenken doet niemand goed, dat is wel duidelijk. Het zijn niet de Joden die niet deugen, wel een deel van de expansionistische zionisten, de nazaten van de oprichters van de Israëlische staat, die zich het verheven volk voelen en zich het recht toe-eigenen om andere volkeren als minderwaardig te beschouwen. Palestijnen, in de eerste plaats. In die zin klopt de vergelijking wel: de Führer beschouwde de Joden als een inferieur ras, de zionisten doen hetzelfde met Palestijnen. En Iraniërs. En Libanezen. En vroeger ook nog Egyptenaren, Jordaniërs en Syriërs.
Adolf H. zag blonde Ariërs als het uitverkoren volk, dat alle andere volkeren aan zich ondergeschikt wil houden. Benjamin N. ziet de kinderen van het zionisme als uitverkoren. En net als de Oostenrijker handelt hij daar ook naar.
Adolf H. zocht Lebensraum, Benjamin N. doet hetzelfde.
Adolf H. had er een genocide voor over om een in zijn ogen inferieur ras definitief uit te schakelen, Benjamin N. ook.
Adolf H. zocht tijdelijke bondgenoten om zijn doelen te bereiken, Benjamin N. eveneens.
Akkoord, er zijn geen zes miljoen slachtoffers gevallen in uitroeiingskampen, tegen de macht van dat getal kan niets of niemand op. Maar de methodes lijken verdacht veel op elkaar.
Benjamin N. bokst, net als zijn voorgangers als Israëlisch premier, al jaren ver boven zijn gewicht, maar dat kan hij zich permitteren omdat er grotere bullebakken zijn die zijn sterkere tegenstanders te lijf gaan. Zo is het nietige Israël, met zijn niet eens tien miljoen inwoners en zijn beperkte oppervlakte, uitgegroeid van een David tot een Goliath-in-dwergkostuum in het Midden-Oosten. Als Benjamin N. de narcistische Amerikaanse president in het oor fluistert dat Iran een gevaar vormt voor het voortbestaan van zijn land, dan is het die oranje bullebak die te hulp snelt. Als Benjamin N. buurland Libanon binnenvalt en daar dood en vernieling zaait, zogezegd onder het mom dat de sjiitische Hezbollah een kortetermijnbedreiging vormt voor zijn land, dan kijken alle bondgenoten de andere kant op. Internationaal recht? Ammehoela!
De Verenigde Staten zijn dokter Frankenstein, Benjamin N. is het oncontroleerbare monster.
Sta me toe de term ‘nazionisme’ te gebruiken voor deze expansionistische attitude – een term die ik overigens niet zelf bedacht heb.
In plaats van Benjamin N. door een geheim commando te laten ontvoeren en hem voor het Internationaal Strafhof van Den Haag te berechten, doet het Westen niets. Nul. Nada. Schuldig verzuim in de overtreffende trap.
Integendeel, bondgenoten van de nazionisten roeren zich en willen mee ten strijde trekken. In België is er een minister van Oorlog die eist dat Saudi-Arabië, dat onze hulp heeft gevraagd, effectief geholpen wordt, nota bene een schurkenstaat die politieke opposanten liquideert, vrouwen onderdrukt en jarenlang het internationale terrorisme heeft gesponsord: wat is het verschil met Iran dat wél als vijandelijke natie wordt bestempeld? Ach ja, Theo F., een man die zelfs in nuchtere omstandigheden niet in staat is om een sluitende redenering te formuleren en die nuchterheid is vaak ver zoek, wie neemt die man ernstig? Gevreesd mag worden: de federale regering, als men weldra wil vermijden dat er een regeringscrisis van komt.
Voor wie vindt dat ik me schuldig maak aan een reductio ad Hitlerum: kijk naar de gelijkenissen, de methodes, de systematiek, en vergeet even de schaalgrootte van de misdaden. Misschien is de Endlösung die Benjamin N. voor ogen heeft minder op uitroeiing gericht, maar het eindresultaat is ook: het verdrijven van een hele bevolkingsgroep.
Voor wie vindt dat ik me schuldig maak aan antisemitisme: leer lezen en nuanceren. Ik richt me niet tegen het Joodse volk, wel tegen de gewelddadige overheid in Israël. Eigenlijk zouden Joden de eersten moeten zijn om te protesteren tegen wat er (ook in hun naam) gebeurt in ‘het land van de Joden’: wie als Joodse medeburger ook maar een greintje historisch inzicht heeft, zou op de barricades moeten staan tegen Benjamin N. en zijn fundamentalistische schurkenbende.
Hoog tijd dat de ‘redelijken’ een vuist maken tegen het nazionisme en zijn handlangers. Anders sleuren ze ons straks mee in een uitzichtloos conflict.
